Waar is m’n maatje

Boeken    Interviews       Columns        

 

artikel voor het schoevers secretaresse event, voorjaar 2002

over de rol van de secretaresse in een netwerkorganisatie

Waar is m’n maatje?

Daar ben ik mooi klaar mee! Zo, dus eindelijk werk ik in zo’n netwerkorganisatie. Dat wilde je toch altijd? En je hebt er zelf om gevraagd. Sterker nog: je hebt zelf meegeholpen die organisatie op te zetten.

Deze gedachten spoken door mijn hoofd nu ik weer eens de balans opmaak van wat ik nou eigenlijk echt aan het doen ben. Comfortabel weliswaar: gezeten op een terras met een kop koffie bij heel aangenaam weer op derde paasdag.

Als ze schrijven over netwerkorganisaties dan hebben ze het telkens over sneller leren, flexibel zijn en alert kunnen reageren. Nou dat klopt! Je wordt er bijkans uitgeput van. Zoveel prikkels. Een stortvloed van leuke nieuwe ideeën. “Als we nou eens … dan kunnen we …. “. Even een uurtje time- out is hard nodig. Ik voel de rechtvaardiging van mijn bezinning op het terras al komen.

O ja, de rol van de secretaresse daarin? De brochure van Het Schoevers Secretaresse Event “Werken in het kantoor van de toekomst” ligt voor me in de zon te schitteren. Welke secretaresse? Hebben we die dan? Het is bij ons toch gewoon een rol. Net als alle andere. De techneut, de geldoppasser, de inspirerende leider, de klantenbinder. We maken toch geen onderscheid in functies. Inderdaad, we hebben gelijkwaardige rollen. Je kan iets en je wil iets. Bijvoorbeeld een evenement voor relaties organiseren. De vraag is dan: wie doet daarin wat en wanneer. Ieder van ons team pakt de rol die bij haar kracht past en wat apegaaf lijkt om te doen. En de rotklusjes dan? Ach, thuis doe ik ook wel eens de afwas. Bij toerbeurt. Een kwestie van in goed overleg en prettig afspreken.

Die rol van secretaresse. Het begint toch te kriebelen. Is het wel allemaal zo simpel? Waarom had ik dan, in vroegere bedrijven, wel een secretaresse? Een persoonlijke zelfs? Als dat nu niet zo is, waar is dan dat werk gebleven. Het was toch niet alleen een statuskwestie. Toegegeven, vroeger, als Europees baas van een aantal landendirecteuren, had ik natuurlijk een secretaresse nodig. Uiteraard! Dat dacht ik toen tenminste. Ik kon toen makkelijk een aantal gewichtige redenen opnoemen, zoals bereikbaarheid, vluchten regelen, agenda bijhouden, afspraken maken en weer afzeggen. Maar nu, werkend vanuit een heel ander paradigma, dat van de netwerkorganisatie, het vooral “niet-Taylor”-denken, ziet dat vroegere er toch heel anders uit.

Vliegen? Doe ik gewoon veel minder. Waarom? Ach het is toch helemaal niet zo vreselijk nodig om er altijd te zijn. Gaan voor kwalitatieve contacten is veel leuker dan vliegen om daarover heroïsch te verhalen naar collega’s en op verjaardagen. Ego en status! Dat is het. Afspraken? Doe ik zelf. Veel persoonlijker, directer, en je hoort tijdens het maken van afspraken al direct veel meer. Het maken van de afspraak zie ik nu al als eerste deel van de afspraak zelf. En dan wordt het heel anders. Zoiets delegeer je toch niet. Bovendien, welke zegeningen heeft de IT ons de laatste jaren gegeven? M’n Palm V glimt op de terrastafel. Alle afspraken, dat wat ik wil doen vandaag, alle adressen zo bij de hand. En bijgewerkt, zonder doorhalingen. En toegankelijk voor al mijn collega’s. Wat een rust en zekerheid, en tegelijk wat een kracht, snelheid, en flexibiliteit heb ik daarmee gekregen.

En hoe is het dan eigenlijk met bijvoorbeeld onze Yvonne, Angelique, Jolanda en Danielle? Tja, hoe moet ik die nu omschrijven? Secretaresses? Nee, niet echt. De ene doet meer projectmatig werk, de ander zit helemaal in de verkooprol. En weer een ander is gegroeid naar de rol van intern ankerpunt. Als vraagbaak voor onze consultants die veel bij klanten zitten; en voor mij als ik ergens niet meer uitkom. Een spiegel met een reflectie vanuit onverwachte hoek. Eigenlijk is het traditionele secretaressewerk uitgewaaierd en ingebed, zoals dat zo mooi heet, in ieders werk in het hele netwerk. Kortom, ik doe nu veel dingen zelf. Dat kan ook juist vanwege de IT- mogelijkheden van vandaag de dag. En het kan ook als je er eens gewoon heel anders tegenaan kijkt. Een kwestie van ander paradigma. Een andere kijk op samenwerken en verhoudingen in organisaties. Waarom niet?

Wat blijft, is dat gevoel van maatjes zijn. De beste secretaresses uit mijn vroegere bedrijven en functies waren maatjes van me. Een warm gevoel maakt zich van mij meester, of is het toch die heerlijke zon op het terras.

Ik blijf achter in gepeins. Die rol van secretaresse? Het werk is er wel, maar verspreid, dus toch niet. Hebben we echt geen secretaresses? En welke benaming hebben Yvonne, Angelique, Jolanda en Danielle dan wel? Overigens, hoe zit dat met mijzelf? Directeur? Initiator? Leider? Verbinder? Ach, niets van dat alles, en van alles wat. Ik ben degene die ik ben. Zolang ik die dingen doe waar ik goed in ben en die mij in vuur en vlam zetten, speel ik de juiste rol. Een rol die goed is voor het netwerk, onze netwerkorganisatie, onze onderneming. Dat geldt ook voor de traditionele secretaresse.


Fokke Wijnstra, 2 april 2002