De reis van de tentstok

Boeken    Interviews       Columns        

 

over dilemma’s van vakmensen

Kleur je als vakman altijd binnen de lijntjes of ga je daar wel eens buiten? Gewoon omdat het vanuit je vakmanschap gewoon beter is. Bij de keuze in zo’n dilemma winnen meer en meer de lijntjes ten koste van de vakmensen.


De tocht wordt eens in de drie jaar georganiseerd. Dit jaar was ‘ie er weer: de Elfstedentocht per kajak. Ruim 200 kilometer in 6 dagen. Onderweg overnacht je in de verschillende steden, waarbij overdag de walploeg je tentje en bagage naar de volgende locatie brengt. Een week vol sport, natuur en gezelligheid. Een ontspannen sfeer met 180 kajakkers en gastvrije Friese stedelingen. Een aanrader dus, maar dat terzijde.


Het is acht uur in de avond. Jan houdt het ‘palaver’. We praten bij over de belevenissen van de dag en een enkele mededeling voor de volgende dag. Jan heeft een grote groep deelnemers om zich heen staan en steekt van wal. Zijn ogen glimmen van pret:


‘Vanochtend is op het veld bij de ijsbaan van IJlst, na ons kampement aldaar, een tentstok gevonden. Nou is het je tent opzetten zonder stokken best lastig, dachten wij. Daarom heeft één van de bewoners van IJlst de stok meegegeven aan de machinist van de trein. Hij ging toch naar Stavoren en één van de tochtcommissieleden heeft deze stok daar met grote dank aanvaard. Ja, mensen, dit soort dingen gebeuren hier nog. Dat is toch prachtig!’.


Jan is verguld met het verhaal, uit het leven gegrepen. En wij ook. Ik zin ter plekke over een blog. Eentje met een hoopvolle inhoud.

Een dag later. Al peddelend door Friesland zitten we ondertussen in Workum. Palaver! Jan dit keer:


‘Ik wil, nou ja wil, ik moet even terugkomen op dat mooie verhaal van gisteren. Het is wellicht beter als jullie dat verhaal niet verder vertellen, want de machinist kan er wel eens door in moeilijkheden komen. Ik weet niet of zijn baas het wel zo’n goed idee vindt.’


De machinist is een pure vakman. Hij kent ongetwijfeld de regels en weet tegelijk hoe je die in de juist maat moet toepassen. Dus, nee, geen pakketdienst maar wel maatschappelijk even helpen.


Echter de structuur, de strikte handhaving van regels binnen het hokje, vaagt in één klap het spontaan neergezette prachtige imago van de treinonderneming van tafel. Menig PR en marketingafdeling zou jaloers zijn op het verhaal. Maar nee, het kan en mag niet.


Of heeft de machinist toch een keuze: laat hij zich leiden door zijn gevoel voor onveiligheid of laat hij zich leiden door zijn vertrouwen in de kracht van zijn vakmanschap. Immers, eerlijk duurt het langst.


Eigenlijk voel ik met hem mee. Het vereist moed. Heb ik daarom zo geaarzeld met het optekenen van deze gebeurtenis? Respect voor de machinist, voor Jan, voor het palaver versus mijn ‘boosheid’ over de vernietigende kracht van regels en structuur. Doe maar wat de baas zegt en houd je aan de regels. Die cultuur staat mij meer en meer tegen. Er zijn waarschijnlijk teveel tentstokverhalen die we niet kennen.


O ja, de disclaimer: misschien is het verhaal wel verzonnen.