Taylor made Gaming

Boeken    Interviews       Columns        

 

Serious gaming is zo gek nog niet

Als je organisatie toch eigenlijk een groot spel, is waarom er dan ook niet spelenderwijs mee omgaan. Spreek de spelende mens aan. Of zoals Annemieke Stoppelenburg zegt: de ‘Homo Ludens’.


Nu treft het dat net twee weken geleden Stoppelenburg, de Caluwe en Geurts hun nieuwe boek ‘Gaming – Organisatieverandering met spelsimulaties’ ter doop hielden. En zoals dat gaat: inclusief een aantal sessies over de praktijk van gaming. Kijk, dat is mooi. De werkelijkheid erbij halen, daar houd ik wel van. De kans om eens een middag goed te luisteren en tussen de regels te zoeken. Welke trend openbaart zich? Wat wordt duidelijk? Wat wordt niet gezegd en daardoor juist wel?


Spelsimulaties worden meestal ingezet om nieuwe processen in de organisatie in te voeren. Processen die, hoe je het wendt of keert, uiteindelijk door een selecte groep op de tekentafel gemaakt en ontworpen zijn. By design. Processen, die uitgerold en geïmplementeerd moeten worden. Ondanks goede bedoelingen van ‘erbij betrekken’ en ‘co-creatie’ komt het daar toch op neer. Je zou kunnen zeggen ‘made by Taylor’.


Wat blijkt nu als het spel gespeeld wordt en organisatiespelers van alle lagen zich vol overgave in de spelsimulatie storten? De realiteit doet ongemeen fel mee! Niet bewust, maar wel als effect van de informele organisatie. In de dagelijkse werkelijkheid lopen de zaken toch ook anders dan via de formele regels?


En zo kan het zijn dat tijdens de spelsimulatie het management met groot ongemak aanvoelt de macht en de greep op de zaak te verliezen. Zoals een van de sessieleiders bij de boekpresentatie het verwoordde: “Je moet als spelleider bij een simulatie voorzichtig zijn om de manager niet op zijn gezicht te laten vallen”.

Die begrijp ik. Immers je bent consultant die spelsimulaties verkoopt voor organisatieveranderingen. En die manager is wel je broodheer.


En daar gaat het dus mis. Juist als het ongemak van de manager groot wordt is het omslagpunt nabij. In alle heftigheid komt het beheers paradigma aan het licht. Iedereen ziet het en voelt het. Op mijn vraag wat er dan na de simulaties gebeurt blijkt meestal het spel van ‘in de doofpot stoppen’ wordt gespeeld. “Het was goed dat we dit gedaan hebben, en we moeten er natuurlijk wat mee, maar nu even niet”.


De kern lijkt dat spelsimulaties door consultants als maatwerk worden gemaakt. Maatwerk voor het management. Letterlijk Taylor made.Als je toch de organisatie als een groot spel ziet, waarom dan niet over naar Serious Gaming. Neem het spel serieus en de realiteit voor waar.



(Is tegelijkertijd ook verschenen op www.organisatieactivist.nl)