Occupy myself

Boeken    Interviews       Columns        

 

toekijken of eindelijk de stap nemen waar al lang naar verlangd wordt

Wat is dat toch? Die alles overheersende ‘waan van de dag’. Dat dominante dat de agenda week in week uit bepaalt. Terwijl ik mijzelf toch heus heb voorgenomen nou eens die mooie dingen te doen waar ik  normaal geen tijd voor heb. Dingen die mij werkelijk aangaan en die echt bij me passen. Onderwerpen die mij in mijn ziel raken. Maar nee, eerst de mail afhandelen, gevolgd door de ondertussen binnengekomen mail. Voorbereiden voor morgen. Eerst even Klaas en Marjan bellen; dan is dat ook weer gebeurd. Allemaal urgent en alles moet. Daadkrachtig. De waan van de dag.

En toch zo weinig aangehaakt aan mijn verlangens voor de langere termijn. “Later, als ik met pensioen ben” werkt ook niet. Pensionado’s zijn hartstikke druk en bij hen is de waan van de dag wellicht nog overheersender. En ondertussen loopt de wereld door zonder hun wezenlijke bijdrage.

Waar ligt de grens? Wanneer is de maat vol? Wanneer zet ik paal en perk. Wanneer kom ik daadwerkelijk in actie en doe ik uitsluitend wat er toe doet? Zet ik de ‘marker’.

Hoog tijd om mijzelf te bezetten, in gesprek te gaan met al die stemmen, de grens te stellen. In Matrix-termen: de andere pil te nemen. Mijn eigen systeemverandering te organiseren.

Let’s occupy ourself.


(Is tegelijkertijd ook verschenen op www.organisatieactivist.nl)