Huh ... nog steeds niet ontslagen?!

Boeken    Interviews       Columns        

 

De kunst van een dwarsligger om rails / regels - te verbinden

Peter werkt bij een hele hele grote organisatie. Met hart en ziel, al sinds zijn 18e. Volgende maand wordt hij 54. Zijn organisatie is sterk operationeel en tegelijk sterk bureaucratisch. Dat geeft spanning. Een boeiende paradox.


Peter staat voor een kring van ‘kartrekkers’ die overtuigd achter een ontwikkelingstraject van de organisatie staan. Het traject gaat over ‘professionele ruimte’ en dus ook over bureaucratische processen.


Peter is een man van de realiteit. Hij verhaalt uit zijn ervaringen, uit die 36 jaar. Het ene verhaal rijgt zich aan de ander en ademloos luisteren zijn collega’s op zoek naar de essenties. Hoe hij ondanks de hiërarchie en regels grote successen boekt.


“Het begint bij onbenulligheden. Doe onbewust, gewoonweg omdat je iets wilt. Later kom je erachter dat er een succesvol bijeffect is ontstaan. Dat wordt vervolgens omarmt en zie daar: de organisatie is gedraaid. Het succes ontstaat als vanzelf zolang je van binnen uit gemotiveerd bent.”


En Peter lardeert dit met kleine verhalen die ons stuk voor stuk aanspreken. Klein binnen groot. Zo natuurlijk, zo recht voor zijn raap, zo ‘normaal’. We hangen aan zijn lippen.


Bij mij ontstaat het beeld van Peter als zowel een betrokken medewerker en als een hofnar. Hij zou door zijn superieuren ook als de dwarsligger, de recalcitrant of de organisatieactivist beschouwd kunnen worden. Hoe goed bedoeld ook, als je schopt tegen een systeem schopt het systeem terug.


Dus, ik onderbreek Peter in zijn betoog. “Waarom ben jij in al die jaren nooit ontslagen? Wat doe jij?” Een vraag naar de heilige graal. Zijn antwoord komt zonder nadenken en duidelijk doorleefd:


•Ik hou van het spel. Ik heb er lol in om wat te proberen. Ik omarm wat er gebeurt. En dat alles wel degelijk met het oog op wat ik wil bereiken.

•Ik houd het dicht bij mezelf. Van daar uit maak ik verbinding. Je moet je wel verbinden!

•En ik relativeer. Immers wachtgeld is ook geld. Er werken meer mensen buiten mijn organisatie dan er binnen.


Natuurlijk, voegt hij eraan toe, is er moed voor nodig, maar als je weet wat je belangrijk vindt dan is de angst al een stuk minder.


Peter is levensecht en werkt met een 60.000-tal collega’s bij de Nationale Politie. Hij staat niet alleen, want er zijn veel ‘Peters’ en praktijkverhalen. Ik kom ze steeds meer tegen en word daar heel blij van. Het geeft vertrouwen in de toekomst.


Ook verschenen op:

www.organisatieactivist.nl en www.duurzaamnieuworganiseren.nl