Box Paradox - revisited

Boeken    Interviews       Columns        

 

Het box paradigma is hardnekking

Afgelopen  zondag zond VPRO Tegenlicht een reportage over Ricardo Semler uit, die daarin probeert creatief binnen de box te denken. Waarom hebben we die box eigenlijk nodig?

Uit die vraag is een blogteskt ontstaan.


Het is 2012. In Phoenix, Arizona houdt Carolin Rekar Munro een intrigerend betoog op een conferentie: ‘Hoezo out of the box denken! Je moet helemaal niet in boxen denken. Dat ge-box blokkeert nou juist de vernieuwing.’


Zij vertelt over de generatie Y, of GenY, zoals de Amerikanen twintigers noemen. Volgens haar onderzoek kan GenY met haar nieuwe leiders en initiatiefnemers prima het gat opvullen dat door babyboomers wordt achtergelaten. Het leiderschap vanuit het beheersparadigma past allang niet meer. We staan voor het tipping point van een fundamentele verschuiving als de babyboomers stoppen met werken.


Weerstand


De zaal zit vol ‘organizational developers’, een beroepsgroep die in de VS gewoon is maar in Nederland nog verborgen zit op HR-afdelingen. Het onderwerp van de Y-generatie trekt blijkbaar net als in ons land de aandacht.


Gepassioneerd over wat zij bij de twintigers zag vervolgt Carolin met: ‘Burn the box!. Weg ermee. Twintigers gaan immers uit van hun eigen kracht. Zij willen daarmee aan de gang en verbinden zich daarvoor met anderen. Ze voegen zich alleen in een organisatiestructuur als die helpt en dat is helaas steeds vaker niet het geval. Het inperken van hun mogelijkheden irriteert hen zelfs. Het feit dat deze twintigers door de onderzoekers tot de GenY worden gerekend is hen een box te veel. Het gemeenschappelijke kenmerk roept al weerstand op.


Generaties


Tijdens een sessie bij Knowmads in Amsterdam maanden later breng ik als babyboomer het onderwerp bij deze Y-generatie als experiment op. Ook hier borrelt al snel de paradox op. Hun reactie laat zich samenvatten tot: ‘Schei toch eens uit met dat ge-generatie! Ieder is gelijk en uniek tegelijk. Ik waardeer jou net als ieder ander persoon. Het gaat immers om jou als persoon. Je leeftijd, positie, plek in de hark, belangrijkheid, enzovoorts is irrelevant.’


Ze hebben een punt. Jezelf in een hokje plaatsen, laat staan anderen, en vervolgens proberen buiten het hokje te denken, is onzinnig. Zonder hokjes kun je pas echt vrij denken, innoveren, verbinden. Als er geen boxen zijn, hoef je niet out of the box te gaan. En ook niet binnen de box te blijven. Dat is wat Ricardo Semler in de reportage van Tegenlicht helaas deed door de box als een gegeven te accepteren en zijn creativiteit daar binnenin te zetten. Of bedoelde hij stiekem toch hokjesvrij denken en doen?

Burn the box.